Ex 34,4b-6.8-9, 2Kor 13,11-13, Joh 3,16-18 – br. Hans-Peter
inleidend woord:
Zusters en broeders wij zijn hier bijeen in de Naam van de Vader +, de Zoon en de heilige Geest.
Speciaal deze zondag zijn we in die drievuldige Naam bijeen. Vol van verwachting zijn wij gekomen. In het lied wat we zojuist zongen spreekt iets door van de bijzonderheid van de Heilige Drie-Eenheid. In God vloeit tijd in elkaar. Het draagt bij aan dit mysterie van ons geloof.
Ik sprak eens een oudtestamentica die verzuchtte: “volgens ons exegeten heeft het Christendom het zichzelf toch wel moeilijk gemaakt met de Drie-Ene God. Nergens in de Bijbel vinden we er iets over. Het beeld dat Joden van God hebben is veel eenvoudiger. Leg dat christelijke Godsbeeld maar eens uit…”
En onlangs sprak ik een franciscaans betrokken middelbare schooldocent levensbeschouwing. Hij vertelde dat een leerling hem een ‘slechte christen’ had genoemd, omdat hij niet kon uitleggen hoe de Heilige Drie-Eenheid nou precies zit. Ik denk dat we dan allemaal slechte christenen zijn, in zijn ogen, zei ik. “Weet je”, zei hij, “wat ik het fijnste vind aan de franciscaanse spiritualiteit? Dat het mysterie het mysterie mag blijven. We hoeven niet alles tot in de haarvaten te onderzoeken en te snappen. De grote geheimen van God en van het Leven… ze mogen er zijn en we hoeven er slechts dankbaar voor te zijn en ons erin verheugen.”
Laten we daarom precies dat doen met dit mysterie van ons geloof… terwijl wij er over zingen en luisteren naar de lezingen van dit hoogfeest en welke sporen van God zij ons aanreiken.
bezinning:
In het boek Exodus horen we God praten over zichzelf. De Vader noemt zichzelf liefdevol, genadig, geduldig, trouw en waarachtig. En wat doet Mozes… Mozes probeert niet verder uit te vinden wie en hoe God is. Nee, hij valt op de knieën en bidt om kracht. Hij accepteert dat God een mysterie is. Niet te bevatten met ons kleine, beperkte, of zoals Franciscus zou zeggen, “erbarmelijke” verstand. Hij beseft heel goed dat hij, noch een ander mens, God in de achterzak heeft. Het is niet vanzelfsprekend dat God doet wat wij Hem vragen. “Als u mij goed gezind bent…” begint Mozes. Eigenlijk is dat best bijzonder. Hoe vaak beginnen wij ons gebed zo? Het lijkt voor ons soms wel erg vanzelfsprekend dat God zal luisteren… en dat doet Hij ook… maar dat is eigenlijk al een mysterie… die grote God die luistert naar ons, erbarmelijke mensen…
[korte stilte]
Eeuwen later geeft de apostel Paulus woorden aan zijn beeld van God: liefde en vrede. De Vader geeft liefde, de Zoon geeft genade – in het Griekse charis. wat zoveel zeggen wil als een onverdiende gunst waarvoor wij dankbaar mogen zijn – en de heilige Geest geeft ons gemeenschap. De Geest bindt ons samen. In de Drie-Eenheid valt dit samen: in de liefde die ons gegeven wordt om wie we zijn, niet wat we doen, worden we tot één gemeenschap. Aan ons de opdracht, De Vader, de Zoon en de heilige Geest daarvoor glorie toe te zingen… Hoe doen we dat? Door hun opdracht te vervullen: de geschonken liefde en vrede te bewaren. Wij mensen maken daar geregeld een potje van. Maar de heilige Drie-Eenheid helpt het ons steeds op nieuw te proberen. Als dat geen mysterie is…
[korte stilte]
Immers, zegt Jezus zelf, over de schouder van Nicodemus en tijd en ruimte heen, aan ons. Hij is niet gezonden om te oordelen, maar om te redden. Steeds opnieuw, telkens als we zijn lijden en sterven gedenken. Dat is zo’n enorme goedheid, dat die te groot is om te bevatten. Het gaat ons verstand te boven, maar dat is niet erg, zegt Jezus. Het enige wat we hoeven te doen is te geloven in Hem. Geloven is iets anders dan zeker weten of onomstotelijk bewijs hebben. Nee, het is aanvaarden wat is, juist zonder het echt te doorgronden. Het mysterie te accepteren zoals het is. Het mysterie van die Ene God, die zich dan weer toont Als Vader of Moeder. Dan weer als de Zoon en dan weer als die heilige Geest die de kracht geeft om te leven. Ja, de Heilige Drie-Eenheid… een mysterie waarover we Woorden uit de Schriften kunnen horen, waarover we kunnen zingen samen met de hele schepping en waaraan we ons kunnen toevertrouwen. Maar dat een mysterie mag zijn en blijven…