Lucas 12,49-53 – br. Hans-Peter
inleidend woord:
Zusters en broeders, de Heer geve jullie vrede!
Wij zijn hier bijeen in de Naam van de + Vader, de Zoon en de heilige Geest. Amen.
Het Evangelie van komende zondag is geen tekst om in te stappen als je Jezus nog niet kent. Dat doet me denken aan afgelopen mei, toen wij een groep Wageningse studenten in huis hadden. De Wageningse studentenpastor vertelde dat ze onlangs een avond had georganiseerd voor studenten die zich oriënteren of ze christen willen worden. Ze had bedacht dat het een goed idee was een aflevering van The Chosen te kijken. Misschien hebben jullie er van gehoord. Het is een Netflixserie over het leven van Jezus. In ieder geval ze koos zonder te kijken een aflevering uit. Dat komt wel goed dacht ze. En… dat bleek tijdens het kijken de aflevering over de Tempelreiniging te zijn. Jullie snappen: daar moest ze een hoop uitleggen aan deze studenten. Want, was dát nu die vredelievende Jezus waarover het christendom zo roemt?
Deze zondag horen we ook een Evangeliegedeelte waarvan je op het eerste gehoor denkt… is het werkelijk Jezus die spreekt? Ja, het is écht Jezus. En om deze tekst goed te verstaan moet je Jezus beter kennen. Het is geen introductietekst op zijn leven en werken, zal ik maar zeggen. Gelukkig zijn wij geen introducées, dus wij kunnen het plaatsen. Want als je dat doet, dan merk je dat Jezus het over deze wereldtijd heeft. Een tijd met al zijn moeilijkheden waarover wij net zongen. Laten we met die gedachte eens luisteren naar wat Jezus ons te zeggen heeft.
bezinning:
Jezus is vuur en verdeeldheid komen brengen. Ja, lekker dan… we hoopten toch meer op vrede en eenheid.
Als we zo denken, dan gaan we dus te snel…. Met het vuur, bedoelt Jezus volgens mij, ‘passie’, ‘begeestering’. Jezus hoopt dat we de wereld van begeestering gaat brandden voor zijn Goede Boodschap. En hoe mooi zou het zijn als dat gebeurde! Als de wereld eindelijk echt eens snapte wat Jezus’ Goede Boodschap is en er naar zou gaan handelen. De wereld zou er veel mooier van worden, toch? Dus wees hier aanwezig! Wek uw kracht en kom ons bevrijden van alle ellende van deze wereldtijd. Kom op!
Ho ho, nou nou, Jezus is ook realistisch. Het is niet alleen ‘mooi en prachtig’. Hoe vaak zie je niet dat mensen zo’n passie ergens voor ontwikkelen, dat er conflicten ontstaan met dierbare naasten? Bijvoorbeeld: “Nog weer een boek?! Je had beloofd om boeken weg te doen?!” Of: “Kun je nu alweer niet komen op mijn verjaardag?! Jij toch altijd met je verzamelaarsbeurzen?!”
Als je ergens voor gaat, dan wordt dat in je omgeving niet altijd begrepen en dat kan leiden tot conflicten met je naasten. Dat kan ook gelden voor je geloof. En precies daarop doelt Jezus als hij het rijtje spanningen tussen een familie onder één dak aangeeft. We moeten dat, volgens mij, niet verstaan als Jezus’ doel. Hij wil helemaal niet dat er verdeeldheid ontstaat. Nee, het zijn de gevolgen, de bijwerkingen van zijn Boodschap waarvan Hij zich bewust is en waarvoor Hij ons waarschuwt. Het is alsof Jezus vandaag de bijsluiter van zijn Goede Boodschap voorleest. Gods Koninkrijk is er wel een van pais en vree, maar de weg erheen is helaas geen rozengeur en maneschijn. Dat zijn zogezegd de bijwerkingen.
Daar zullen we mee moeten leren leven. En natuurlijk kennen we het allemaal. Ook in onze gemeenschappen. We zijn het niet altijd roerend met elkaar eens, niet over het dagelijkse praktische leven, maar ook niet over geloofszaken. Soms lijken we mijlen ver uit elkaar te staan. Althans, dat is bij ons broeders zo. Maar ik ga ervan uit dat jullie als zusters dezelfde realiteit als Jezus onder ogen zien. En ook tussen familie, vrienden en collega’s is dat zo.
De voorbeelden van die verdeeldheid zien we tot op vandaag de dag in de wereld. Ruzies over het geloof of door het geloof, het komt overal voor. Van kleine conflicten tot kerkscheuringen en oorlogen.
Dit jaar is het 1700 jaar geleden dat het Concilie van Nicea plaatsvond. Dat wordt geroemd en gevierd vanwege de Geloofsbelijdenis, maar het is ook het Concilie waarop de eigenlijk pijnlijke, definitieve breuk tussen het Jodendom en Christendom plaatsvond. Onlangs probeerde een diaken dat nog ‘in verdekte termen te zeggen’, het kind Christendom werd volwassen en verliet zijn moeder Jodendom’. Tja, mooi gezegd, maar dit is nou zo’n diepe kloof – met alle ellende die er daarna, tot op de dag van vandaag, rond gebeurd. Het Kind was lange tijd niet lief voor de moeder.
En 971 jaar geleden splitste de Kerk in een Oosterse en een Westerse. En dik 500 jaar geleden de reformatie. En sindsdien is de protestantse kerk steeds verder versplintert. En dan hebben we het over de scheuringen rond de Anglicanen en de Oudkatholieken en de vaak bijgevolge oorlogen nog niet eens gehad. Jezus had zijn eigen geloof, het Jodendom, wat willen opschudden, maar het resultaat is dat er alleen al in Nederland anno 2025 ruim 70 verschillende christelijke kerkgenootschappen zijn. Jet zijn de gevolgen, niet het doel.
Maar het komt dus ook in het klein voor… hoe vaak liggen ouders en kinderen, broers en zussen, echtgenoten, schoonouders en schoonkinderen niet met elkaar overhoop over het geloof? Wat een doemscenario ineens…
Waar is toch dat vuur, die passie waarvan Jezus hoopt dat het oplaait? Daarom blijft het belangrijk dat we wel blijven vrede en eenheid, dat is immers het doel… dat we voortaan op aarde wonen in vredesnaam.
En juist precies dat, is de bemoediging van Jezus voor ons vandaag. Jezus zegt: “ik weet het. Ik ben mij ervan bewust: mijn Boodschap , mijn leven, dood en opstanding hebben bijwerkingen. Doe je verhaal maar bij Mij als het even niet misloopt, ik snap het…” Op zijn steun mogen we blijven vertrouwen als we met zulke situaties geconfronteerd worden. Jezus staat ons erin bij en laat ons niet los…